اين روايت دلالت دارد كه عمر از حضرت آنچه مربوط به قرآن است طلب مىكند و امام در پاسخ او از چيزهايى امتناع مىكند كه قرآن نيست و جزو تفكيك‌ناپذير مصحف حضرت به حساب مىآيد . زيرا براى جمع قرآن مشكلى نبود كه براى آن بخواهند كمك بگيرند ( اين كار قبلا انجام شده بود ) و لذا مىفرمايد : « لا يناله كله الّا المطهرون » . اين مطلب از روايت ديگرى از طلحه در همين سياق بهتر روشن مىشود . از حضرت از جمع‌آورى كه عمر و عثمان درباب قرآن انجام داده‌اند سئوال مىكند آيا همه آنها قرآن بوده يا چيزهاى ديگرى بوده است ؟ حضرت پاسخ مىدهد : « بل هو قرآن كله إن اخذتم بما فيه نجوتم من النار و دخلتم الجنة ، فإنّ فيه حجتنا و بيان امرنا و حقنا و فرض طاعتنا ، فقال طلحة حسبي ، اما ذا كان قرآنا فحسبى . « 1 » » امام مىفرمايد آنچه در پيش صحابه وجود دارد همه‌اش قرآن است . اگر به آن اخذ كنيد و به آن عمل كنيد از آتش رهايى مىيابيد و در بهشت وارد مىشويد . زيرا در اين قرآن حجت و بيان امر و حق ما و لزوم اطاعت از ما آمده . در اين هنگام طلحه گفت : اگر اين چنين است پس ما را بس است . اين عبارت نشان مىدهد كه آنچه حضرت گردآورى كرده تنها قرآن نبوده و گرنه حضرت بايد مىگفت اين مصاحف موجود ، تمام قرآن نيست و مطالب بسيارى حذف شده است ، يا مىگفت در آن زياده است و چون حضرت مىفرمايد : « بل هو قرآن كله » ، شاهد بر اين نكته است كه دردست

--> ( 1 ) - همان / 659 .